Popularne są wróżby, pieśni, tańce i gry (szczególnie panny wróżyły sobie, czy wyjdą za mąż w nowym roku i za kogo). Wiele tradycji z czasem przeniesiono na okres nowego roku, jak np. lanie ołowiu, wróżby itp. Natomiast pod wpływem chrześcijaństwa coraz więcej Łotyszy zaczęło brać udział w nabożeństwach bożonarodzeniowych. W okresie świąt ubierają choinki, na których zapalają świece, oczekują też św. Mikołaja. Wprawdzie istnieje zwyczaj wieczerzy wigilijnej, ale potrawy nie są postne. Podaje się gotowany szary groch, gotowaną głowę lub ryjek prosięcia, kiełbasę, duszoną kapustę itd.

Natomiast w najdłuższym dniu roku (św. Jana) Łotysze obchodzą święto nazywane “Ligo” bądź “Jani”. Jest to dwudniowe święto (23 i 24 czerwca). Rozpoczyna się ono 23 czerwca wieczorem (Zalu vakars) i trwa przez całą noc. Domy ozdabia się trawami, kwiatami polnymi, wiankami z liści dębów. Te ostatnie są obecnie szczególnie popularne – nosi się je na głowie lub zawiesza na samochodach. W nocy rozpala się ogniska, nawiązując w ten sposób do kultu ogniska. Goście świętojańscy (Ligotaji) wędrują od domu do domu, tańcząc i śpiewając. Śpiewa się dainy w treści odnoszące się do tematyki pracy w polu i w zagrodzie przy inwentarzu, wyśmiewając tych, którzy nie zakończyli pracy, nie posprzątali domu i plonów na polu. Gospodarze częstują gości świętojańskich tradycyjnym serem janowym (ser topiony z kminkiem) i piwem, rzadziej zaś mlekiem i mięsem. Zgodnie z tradycją drzwi do domu, stajni, obory i stodoły ozdabia się gałązkami jarzębiny, pokrzywy i łopuchem, gdyż kiedyś wierzono, że obroni to gospodarzy przed czarownikami i niedźwiedziami.

Magiczne znaczenie ma poranna rosa w dniu 24 czerwca, a także strumienie i źródła. Mycie się poranną rosą w dniu Jana ma gwarantować zdrowie. Tradycyjnie święto janowe wymagało i wróżb. Jedną z tradycji jest poszukiwanie kwiatu paproci, którego znalezienie zapewnia szczęście na całe życie. Święto Jana połączone jest z kultem płodności i cechuje go (także obecnie) swoboda w stosunkach płciowych.

Z innych, mniej znanych świąt należy wymienić Dzień Michała – 29 września (jesienne zrównanie dnia z nocą) – to święto plonów (dożynki). W dawnych czasach przynoszono ofiary dla bożka urodzaju – Jumisa – dla którego zabijano koguta lub barana. Zachowały się również stare tradycje związane ze świętami rodzinnymi, takimi jak: chrzciny, wesele czy pogrzeb.

Po przebudowie w latach 1491-1515 pojawiły się masywne baszty: dwie okrągłe i dwie kwadratowe. Dziś jedna z nich wraz z kawałkiem muru obronnego (wspaniale widoczne z brzegu Dźwiny) są najstarszymi zachowanymi fragmentami twierdzy. W wyniku prac budowlanych w XVIII i XX stuleciu powstał wczesnoklasycystyczny pałac mieszczący siedzibę rosyjskich władz gubernianych. W okresie międzywojennym urzędował w nim prezydent kraju, podobnie jak i od początku lat 90.

W pałacu mieszczą się trzy ważne muzea. Latvijas arzemju makslas muzejs (Łotewskie Muzeum Sztuki Obcej) gromadzi m.in. przedmioty ozdobne z okresu starożytnej Grecji i Rzymu, azjatycką porcelanę, malarstwo flamandzkie, niemieckie i włoskie z przełomu XVI i XIX w. Raina Latvijas Literaturas un makslas vestures muzejs (Muzeum Literatury i Historii Sztuki im. J. Rainisa) daje pewne rozeznanie w krajowym piśmiennictwie, teatrze i filmie. Najciekawsze z nich, Latvijas Vestures muzejs (Muzeum Historii Łotwy), znajduje się na trzecim piętrze i przedstawia dzieje kraju od zamierzchłych czasów po XIX w.

W historiografii miasto występuje pod niemiecką nazwą Wenden, pochodzącą prawdopodobnie od jednego z mniejszych plemion bałtyckich. W literaturze polskiej spotyka się określenie Kieś. Cesis jest siedzibą rolniczego powiatu, liczącego ok. 19 500 mieszkańców. Położone prawie w samym sercu parku narodowego Gauja, mniej więcej w połowie drogi z Siguldy do Valmiery, stanowi świetny punkt wypadowy we wszystkie jego rejony.

Najważniejszym zabytkiem Cesis są oczywiście ruiny zamku inflanckiego. Wznoszenie twierdzy rozpoczęto w latach 1207-1209, liczne rozbudowy i modernizacje trwały praktycznie bez przerwy aż do początku XVI w. Poważne zniszczenia podczas wojen z lat 1577-1578 i 1703 obróciły z biegiem czasu zamek w ruinę, z których dziś okazale prezentuje się zwłaszcza okrągła wieża południowa, kryta spiczastym hełmem. Zachwyt turystów wzbudza także kwadratowa wieża zachodnia o grubości muru ponad 4,6 m.

Zbudowany w 1777 r. na miejscu wschodniego podzamcza pałacyk, jako siedziba grafa Karla Eberharda von Siewers, mieści Cesu vestures muzejs (Muzeum Historyczne), Pils iela 9 (tel. 41121772; 10.00-17.00: 0,30-0,50 Ls). Można w nim zapoznać się m.in. ze znaleziskami archeologicznymi z okolic Cesis. Oba obiekty otaczają resztki murów obronnych oraz park miejski ze wzgórzem Riekstu (Wzgórze Orzechowe) i niewielkim jeziorem u jego podnóża.

Podróżując po Łotwie należy zachować szczególne środki bezpieczeństwa, unikać podróżowania samochodem nocą. Przed podjęciem decyzji o noclegu zalecamy sprawdzić cennik usług hotelowych.

Jedną z większych atrakcji stolicy Łotwy jest Ryga ma chłodny, północny, skandynawski charakter. Surowe i dostojne, wzniesione z rozmachem miasto robi spore wrażenie.

Największą atrakcją jest bez wątpienia starówka. Turystów przyciągają tu od lat masywne mieszczańskie kamienice i zespół kamieniczek Trzej Bracia, gmachy kupieckiej gildii, resztki murów obronnych, wreszcie wąskie i brukowane uliczki. Warto zwrócić uwagę na ryski gotyk i secesję, na luterańską katedrę i jej słynne organy, uwagę zwracają również kościoły ze strzelistymi wieżami.

W centrum miasta, pod monumentalnym Pomnikiem Wolności leżą świeże kwiaty, składane są czerwono-biało-czerwone wieńce, palą się świeczki i znicze, kompania reprezentacyjna niczym przed grobem nieznanego żołnierza trzyma honorowe warty. Zdobiąca szczyt statuy kobieca postać w wyciągniętych ku niebu dłoniach dzierży trzy złote gwiazdy – symbol trzech historycznych prowincji Łotwy: Inflant, Kurlandii i Łatgalii.

Liczba mieszkańców: miasto 723,9 tys. (2007), aglomeracja miejska 1033,5 tys. (2007).